kattenlied
.
kan dat, een kat in plaats van een klok?
en toch
is er in elk huis wel een kat
waar ze drentelend met vuile pootjes aan het spelen is.
de aard van een kat
is dat ze heel goed de aard van mensen doorheeft
bij aardige mensen blijft ze in de buurt,
bij nare mensen loopt ze een blokje om,
terwijl ze steeds zo’n beetje ligt te slapen
houdt ze met een half oog de mensen in de gaten.
in elk huis is er wel eentje,
maar kan dat, een kat in plaats van een klok?
.
猫のうた
猫は時計のかはりになりますか。
それだのに
どこの家にも猫がゐて
ぶらぶらあしをよごしてあそんでゐる。
猫の性質は
人間の性質をみることがうまくて
やさしい人についてまはる、
きびしい人にはつかない、
いつもねむってゐながら
はんぶん眼をひらいて人を見てゐる。
どこの家にも一ぴきゐるが、
猫は時計のかはりになりますか。
In 1929 publiceerde de dichter Murō Saisei 室生犀星 (1889-1962) zijn bundel Een poëziebestiarium (of misschien toch maar gewoon: ‘Dierengedichten’, Dōbutsu shishū 動物詩集, 1929). De bundel was op het oog bedoeld voor kinderen en doet een beetje denken aan Rudy Kousbroeks Lieve kinderen hoor mijn lied (1990). Zoals Bregje Boonstra destijds in De Groene Amsterdammer schreef (maar dan over Kousbroeks vervolgbundel Varkensliedjes uit 1996): ‘Eigenlijk denk ik dat we niet met kinderpoëzie van doen hebben, maar met light verse’, zo kan een mens ook bij de gedichten in Murō’s bundel wel eens twijfelen voor wie ze nu eigenlijk zijn bedoeld.
Vorige week was Kattendag in Japan, maar ik had dat schandelijk laten schieten. Bij deze een goedmakertje.
De foto toont een kat in een doos.