tijdloze zondagen

            vandaag

            .

opnieuw een zondag     en zo

opnieuw een zondag die

opnieuw bewolkt raakt     opnieuw opklaart

en daarna, wat volgt er dan?

            .

en daarna, dat weten we niet

het enige dat er is, is vandaag

in mij bestaat geen opnieuw

er is alleen vandaag 

            .

herinneringen waren van vandaag

de dood, die zal vandaag zijn, en

leven, onstuimig zal dat vandaag zijn

            .

vandaag lief te hebben

één kort lied zal sterven

en vandaag zal aan minieme rouw gewijd zijn

            .

　　今日
            .
ふたたび日曜日が　そうして
ふたたび日曜日が
ふたたび曇り　ふたたび晴れ
してその先に何がある？
            .
その先など知りはしない
あるのはただ今日ばかり
僕の中にふたたびではなく
今日だけがある
            .
思い出は今日であった
死は今日であることだろうそして
生きることそれが烈しく今日である
            .
今日を愛すること
ひとつ短い歌が死に
今日が小さな喪に捧げられる

Een gedicht van Tanikawa Shuntarō 谷川俊太郎 (1931-2024). Het is het vierde gedicht in Tanikawa’s tweede bundel 62 sonnetten (Rokujūni no sonetto 六十二のソネット, 1953). Dat het gevoel buiten de tijd te bestaan zich het sterkst kan laten voelen op een zondag zullen ook Nederlandse lezers wel willen beamen.

Regel 9 bevat een interpretatieprobleem, omdat de dichter voor het werkwoord een lettergreepschrift gebruikt en geen karakters aanreikt die een eenduidige(r) betekenis afdwingen. Het is voor de vertaler dus kiezen tussen ‘waren’ (dè atta であった) of ‘kwamen samen’ (dé-atta であった). Ik koos voor het eerste: dat lijkt me nadrukkelijker in lijn met de drijvende gedachte achter het sonnet.

In eerste instantie had ik ‘woest en hels’ als Nederlands voor hageshiku 烈しく in regel 10. Je zou kunnen zeggen dat één van die twee al had volstaan, maar dwars zat me vooral dat ik niet een enkel meerlettergrepig woord vond (ik speelde met ‘meedogenloos’, maar verwierp dat weer als toch niet dekkend). Ik volg nu de suggestie van een lezer.

De strip komt uit: Patrick McDonnell, Mutts: Sunday Evenings (Kansas City: Andrews McMeel, 2005), p. 91.